-

UTROPIC
Brazylijscy artyści w Centrum Sztuki Współczesnej
przy Starym Rynku w Poznaniu

Wernisaż w Pobiedzikach: 28.09.2013 (sobota), godz.14.00

artyści:
Regina Silveira/ Alice Shintani/ Guto Lacaz/ Juliana Kase /
Eduardo Verderame/ Manuela Eichner and Zé Vicente
kuratorzy:
Marc Tobias Winterhagen (Polska),
Eduardo Verderame (Brazylia)

asystent kuratora: Msponsorzyonika Jolanta Kurmin

Brazylia, jest państwem, w którym doszło do przedziwnego fenomenu: wszystko tutaj jest postrzegane przez resztę świata jako egzotyczne. Brazylia jest Ameryką, (a nie USA), „krajem metysów” mimo iż jej rozległe rejony są pozbawione etnicznych fuzji. Ponadto, język portugalski jest używany tutaj w jego pełnym zakresie. To kraj kontynentalny, a jednak najbardziej znany ze swych plaż.
Podobnie sztuka w Brazylii musi walczyć z przytłaczającymi stereotypami. Oczekuje się, że brazylijska sztuka będzie sztuką naiwną i błogą, a jej ekspresja bądź siła przezwycięży techniczne niedoróbki. Taki obraz przeważa gdyż poniekąd właśnie taka historyczna narracja interpretacyjna jest obecna w Brazylii.
Współczesna sztuka Brazylii zaprzecza temu założeniu z niezwykłą mocą ożywiając w ostatnich latach rynek i obrót sztuki dzięki swemu potencjałowi. Ten nowy moment w sztuce Brazylii sprzeciwia się etykietce regionalności jako elementowi ograniczającemu i wychodzi na świat jako sztuka niezdefiniowana poprzez swe miejsce pochodzenia , za to jako rodzaj sam w sobie, który może być zrozumiany poprzez swój język i tworzące go elementy. To wyzwanie bycia UTROPIC, bycia poza strefą komfortu i bezpieczeństwa wyznaczonego stereotypową pozycją wskazaną brazylijskiej kulturze i sztuce.
Wystawa przedstawia dzieła kilku artystów, którzy reprezentują tę zmianę paradygmatu poprzez który spostrzegana jest nie tylko sztuka, ale i cała brazylijska kultura we współczesnym świecie. Regina Silveira (1939) zajmuje miejsce pośród najbardziej nagradzanych artystów współczesnej Brazylii, ale to nie sprawiło, że dostosowała się do ich stylu. Artystka, która uczyła już niejedno pokolenie twórców, konstruuje swe instalacje na całym świecie ze swoistym rygorem i odwagą. W ostatnich latach jej prace były wystawiane w Polsce z dwóch okazji: w Atlasie Sztuki w Łodzi (2010) i na Poznańskim Biennale (2012).
Guto Lacaz (1958) jest niespokojnym artystą, który zapełnił wyobraźnie młodych ludzi swoimi surrealistycznymi występami w programach telewizyjnych, które ucieleśniają rolę profesora absurdu. Poza doświadczeniami z instalacjami video, Guto opiera się na wielu innych narzędziach.


Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.